ตัวปัญหากลับมาแล้ว! - ตอนที่ 4

“น…นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

และราวกับจะตอบรับเสียงพึมพำอันสับสนงุนงงของผม ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

– X: อ้าว อะไรกันเนี่ย? พวกเราทำสัญญากันแล้วนะ คิมชุนยง -.- นี่คือเรื่องจริงจ้า

– X: อย่ามัวแต่คิดว่ามันเป็นความฝันอยู่เลย!!

เรื่องจริงงั้นเหรอ? บนโลกนี้จะมีเรื่องจริงที่เหมือนความฝันขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

– X: ถ้าไม่เชื่อ ทำไมไม่ลองค้นหาในโทรศัพท์ดูล่ะ? ชื่อตัวเอง หรืออย่างน้อยก็ชื่อวงก็ได้นะ จะแอบไปส่องพวกบทความที่โดนด่าเละเทะดูก็ได้นะ 555 ;-D

ผมทำตามที่ข้อความบอกแล้วเริ่มค้นหาข้อมูลบนเว็บไซต์พอร์ทัล

ทั้งชื่อวงของพวกเรา ชื่อของผม ถ้อยคำด่าทอสาปแช่ง รวมถึงข่าวการจับกุมตัวผม

“เอ่อ… ไม่มีเลยแฮะ”

ไม่มีเลยแม้แต่อย่างเดียว

ไม่มีบทความพวกนั้นอยู่เลยสักชิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องราวเดียวในวงการบันเทิงที่เกี่ยวข้องกับผมในตอนนี้ มีเพียงข่าวเรื่องเดียวเท่านั้น

[ออกัสต์ เอนเตอร์เทนเมนต์ ขอเกาะกระแสรายการไอดอลเซอร์ไวเวิล]

[เอจี เอนเตอร์เทนเมนต์ ประกาศเปิดตัวรายการเซอร์ไวเวิลของตัวเอง ‘สายลมระลอกใหม่ในวงการบันเทิง’]

[การเดบิวต์ของบอยแบนด์วงใหม่? ไอดอลเซอร์ไวเวิลที่ผลิตเองโดย เอจี เอนเตอร์เทนเมนต์ ‘ทาร์เก็ตติงสตาร์’]

[‘แมดเนสบอย’ ชเวกาอน ได้รับเลือกให้ทำหน้าที่พิธีกรรายการไอดอลเซอร์ไวเวิล ‘ทาร์เก็ตติงสตาร์’!]

เมื่อแปดปีก่อน

บทความข่าวประกาศเปิดตัวรายการไอดอลเซอร์ไวเวิล ‘ทาร์เก็ตติงสตาร์’ ที่ผมเคยได้เดบิวต์หลังจากถูกคัดออกจากกลุ่มเตรียมเดบิวต์ของวง ‘ควินซ์’

ผมเลื่อนแถบสถานะของโทรศัพท์ลงมาเพื่อเช็กดูวันที่ราวกับถูกผีสิง

3 พฤษภาคม 202X

แม้กระทั่งวันที่ ก็ยังตรงกับช่วงเวลาก่อนการถ่ายทำครั้งแรกเป๊ะๆ หนึ่งสัปดาห์

ผมแทบจะทำโทรศัพท์หลุดมือ

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผมไม่เคยรู้สึกสับสนงุนงงขนาดนี้มาก่อนเลย

“งั้นก็แปลว่า อาการหูแว่วกับภาพหลอนที่เห็นในสถานีตำรวจเพราะฤทธิ์เหล้าทั้งหมดนั่น…”

ติ๊ง!

– X: บอกแล้วไงว่าเรื่องจริง!! ฉันส่งนายย้อนเวลากลับมาตามช่วงเวลาที่นายหมดสติไปเพราะดื่มหนักเกินขนาดยังไงล่ะ 555 จัดเตรียมไว้ให้นายโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย ฮ่าๆ

– X: เอาล่ะๆ มาดำเนินการตามสัญญากันต่อดีกว่า ตอนนี้ไม่มีเวลาให้มามัวลอยชายแล้วใช่ไหมล่ะ?

– X: เช็กหน้าต่างเป้าหมายในแท็บเมนูแล้วลุยเลย!! ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจก็ส่งข้อความมาถามได้นะ ฮ่าๆ

[แอปพลิเคชันจะอัปเดตโดยอัตโนมัติ]

ข้อความปริศนาหยุดลง แอปพลิเคชันประหลาดนั้นอัปเดตตัวเองเสร็จสรรพและสร้างแท็บเมนูขึ้นมาจริงๆ

ผมประคองศีรษะที่กำลังหมุนคว้าง พลางใช้นิ้วมืออันสั่นเทากดลงบนปุ่มที่อยู่ตรงกลางพอดี ซึ่งก็คือ ‘หน้าต่างเป้าหมาย’

[หน้าต่างเป้าหมาย]

เป้าหมายปัจจุบัน: ติด 6 คนสุดท้ายในรายการเซอร์ไวเวิล <ทาร์เก็ตติงสตาร์> (ความคืบหน้า 2%)

เป้าหมายสูงสุด: ก้าวขึ้นเป็นไอดอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เคป็อป (ความคืบหน้า 1%)

บทลงโทษหากล้มเหลว: ส่งตัวกลับสู่สถานการณ์ก่อนทำสัญญา

“เดบิวต์กับวงของเราอีกครั้ง แล้วกลายเป็นไอดอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เคป็อปเนี่ยนะ…”

ขณะที่ผมฝืนเพ่งสายตาอ่านตัวอักษรที่ยังคงพร่ามัว ผมก็จำได้รางๆ ว่าเคยเห็นข้อความพวกนี้บนหน้าจอสีฟ้าในตอนนั้น

และตรงส่วนล่างสุดที่ระบุไว้ว่า ‘บทลงโทษหากล้มเหลว: ส่งตัวกลับสู่สถานการณ์ก่อนทำสัญญา’

นั่นหมายความว่าผมจะต้องกลับไปยังช่วงเวลาที่เพิ่งถูกจับกุมตัวอย่างกะทันหัน

เอาจริงๆ ผมไม่ได้ติดใจอะไรหรอกถ้าจะต้องกลับไปช่วงเวลานั้นเพื่อชดใช้ความผิดทั้งหมดอีกรอบ

อย่างไรเสียผมก็เป็นแค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง สมควรได้รับมันแล้ว

แต่ถ้ามันเกิดขึ้นจริง…

ภาพห้องจัดงานศพที่ผมนั่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางเหล่านักข่าวจำนวนนับไม่ถ้วนที่ันันอยู่ด้านหน้า

สายตาของเพื่อนร่วมวงที่มองลงมาด้วยความเวทนา และรสชาติของแอลกอฮอล์ที่บาดลึกอยู่ในลำคอ

ชีวิตที่พังพินาศย่อยยับอย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อความคิดของผมแล่นมาถึงจุดนี้ คำพูดก็หลุดออกจากปากโดยไม่รู้ตัว

“…ฉันต้องทำให้ได้”

ผมต้องทำมันให้ได้

เพื่อชดใช้ความผิดบาปที่เคยทำไว้กับคนอื่น ผมจะต้องกลายเป็นไอดอลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เคป็อปให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

ผมดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที พร้อมที่จะออกไปข้างนอก ไม่มีเวลาให้มานอนอืดอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว

ทุกนาที ทุกวินาทีของการย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ล้วนมีค่ามหาศาล

“อ๊าาา…”

คิมจีอึน พนักงานพาร์ตไทม์ของห้องซ้อมส่วนตัวฮันมาอึม กำลังบิดตัวไปมาด้วยความเบื่อหน่ายสุดขีด

เธอพักการเรียนจากมหาวิทยาลัยมาได้สามเดือนแล้ว

เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นจากการที่แม่เทศนาชุดใหญ่ว่าให้ไปอ่านหนังสือสอบโทอิกหรือไม่ก็ไปหางานพาร์ตไทม์ทำซะ แต่เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการหาเงินจากกระเป๋าคนอื่นมันจะทรมานขนาดนี้

เหนือสิ่งอื่นใด ห้องซ้อมส่วนตัวฮันมาอึมแห่งนี้…

“แทบไม่มีคนเลยโว้ย ให้ตายสิ!”

มันเป็นห้องซ้อมส่วนตัวที่จวนเจียนจะเจ๊งมิเจ๊งแหล่

ถ้าถามว่าทำไมเธอถึงไม่ลาออกไปซะ นั่นก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเหมือนกัน

จากชั่วโมงทำงานทั้งหมดแปดชั่วโมง เธอต้องนั่งตัวตรงแหน็วอยู่ที่เคาน์เตอร์ไปแล้วสี่ชั่วโมง ส่วนอีกสี่ชั่วโมงที่เหลือก็หมดไปกับการเช็ด ถู และจัดระเบียบห้องซ้อมอันว่างเปล่า

นี่มันการจัดสรรเวลาทำงานบ้าบออะไรกันเนี่ย?

[บังมินจี: แต่บางทีพวกคนที่แวะมาก็มีคนหน้าตาดีหรือคนสวยๆ โผล่มาบ้างไม่ใช่เหรอ?]

[บังมินจี: แบบพวกเด็กฝึกอะไรทำนองนั้นน่ะ 555]

จีอึนหัวเราะหึๆ พลางพิมพ์ตอบข้อความอันไร้เดียงสาของเพื่อน

[คิมจีอึน: คนหน้าตาดีกับคนสวยเนี่ยนะ? พูดจาเพ้อเจ้ออะไรยะ;; สมาชิกวงออร์เคสตราของเด็กมัธยมต้นต่างหากล่ะที่แวะมาบ่อยสุด….]

[คิมจีอึน: อ้อ แต่วันนี้มีคนจองเข้ามาสองสามคนแฮะ ผิดปกติชะมัด]

[คิมจีอึน: แต่มีคนนึงชื่อแปลกมากเลยแก 555 ฉันต้องอ่านทวนตั้งสามรอบแหนะว่าดูไม่ผิด]

[บังมินจี: อ้าว แล้วเขาชื่ออะไรล่ะ?]

“ผมจองตั๋วแบบหนึ่งสัปดาห์ไว้น่ะครับ”

“อ่า ค่ะ ไม่ทราบว่าชื่อ…”

จีอึนลดหน้าจอแชตที่กำลังพิมพ์คุยอย่างออกรสลง แล้วมองสำรวจใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์

“ช…ฉิบหายแล้ว”

คำสบถหลุดออกจากปากเธออย่างลืมตัว

“…อะไรนะครับ?”

จีอึนรีบยกมือขึ้นตีปากตัวเองทันควัน ก่อนจะละล่ำละลักแก้คำพูดด้วยท่าทางลนลาน

“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ! ฉันพูดผิดน่ะค่ะ คือว่า…ชื่ออะไรนะคะ?”

ชายหนุ่มเกาแก้มแก้เก้อพลางตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน

“เอ่อ ผม ช… เอ่อ ไม่สิ คิม… คิมชุนยงครับ”

“คุณชุนยง… คุณคิมชุนยงนะคะ ได้ค่ะ เข้าไปที่ห้องซ้อมหมายเลข 8 ได้เลยค่ะ ใช่ค่ะ ห้อง 8 นะคะ”

“อ้าว? ผมจองห้องซ้อมหมายเลข 3 ไว้นี่ครับ”

“ห้องซ้อมหมายเลข 3 ตอนนี้…เอ่อ ระบบเครื่องเสียงมีปัญหาก็เลยปิดปรับปรุงอยู่น่ะค่ะ ห้อง 8 ดีกว่าเยอะเลยนะคะ อุปกรณ์ในห้อง 8 ของเราดีที่สุดแล้วค่ะ ไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่มด้วยนะคะ ใช้ได้ยาวๆ ตลอดทั้งสัปดาห์เลยค่ะ!”

“อ่า… งั้นก็ได้ครับ ขอบคุณครับ”

จีอึนยืนมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินตรงไปยังห้องซ้อมหมายเลข 8 ซึ่งเป็นห้องที่แพงที่สุดของห้องซ้อมส่วนตัวฮันมาอึมด้วยความตะลึงงัน จากนั้นเธอก็รีบเปิดหน้าต่างแชตกับเพื่อนแล้วรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง

[คิมจีอึน: แก เรื่องนี้มันบ้าไปแล้ว บ้าสุดๆ!]

[คิมจีอึน: ผู้ชายคนที่ฉันเพิ่งบอกว่าชื่อแปลกคนนั้นน่ะ หล่อมาก หล่อแบบวัวตายควายล้ม ดูลึกลับน่ากลัวนิดๆ แต่หล่อชวนมองชะมัด นี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ แต่หน้าคุ้นๆ นะ เหมือนฉันเคยเห็นที่ไหนมาก่อนปะ? พูดจริงๆ นะ หล่อลากดินมาก สเปกหนุ่มแบดบอยของฉันเลย]

[คิมจีอึน: คนนั้นเขาไม่ได้กำลังจะเดบิวต์ที่ไหนใช่ไหมแก? ถ้าเขาเดบิวต์ขึ้นมานะ ฉันยอมเปย์หมดหน้าตักเลย ทั้งค่าแรงพาร์ตไทม์ ทั้งค่าเทอม!]

[คิมจีอึน: เชี่ยเอ๊ย! หล่อจนจะเป็นลมตายแล้ว!]

ชุนยงเริ่มยืดเส้นยืดสายทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องหมายเลข 8 อันกว้างขวาง โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองได้สร้างความตื่นเต้นอย่างบ้าคลั่งให้กับงานพาร์ตไทม์อันแสนน่าเบื่อของจีอึนเข้าให้แล้ว

เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“…อย่างไรเสีย ฉันก็เคยเป็นไอดอลมาตั้งเจ็ดปีนี่นะ”

ต่อให้จะถูกตราหน้าว่าเป็นสมาชิกตัวปัญหา แต่ไอดอลก็ยังคงเป็นไอดอล

แม้จะต้องดื่มเหล้าจนอาเจียน แต่เขาก็ยังแบกร่างขึ้นเวทีเพราะความรู้สึกผิดต่อเพื่อนร่วมวง

แต่การต้องมาแข่งรายการเซอร์ไวเวิลเพื่อเดบิวต์เนี่ย เขายังไม่เคยลองมาก่อนเลยจริงๆ

คราวนี้ล่ะ… ต้องฟาดให้เรียบ ฉีกเวทีให้กระจุยไปเลย