ตัวปัญหากลับมาแล้ว! - ตอนที่ 35

“เอาเถอะ อย่างน้อยเรื่องมันก็ผ่านไปด้วยดีละนะ…”

ผมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกพลางทิ้งหัวพิงกับผนังห้องน้ำดังตึง

“เอาละ ทีนี้ก็ต้องกลับไปซ้อมยันรุ่ง สัมภาษณ์เดี่ยว แล้วก็เตรียมตัวขึ้นสเตจสินะ…”

แม้ว่าทุกอย่างจะดูดำเนินไปอย่างราบรื่นตามแผนการจนถึงตอนนี้ แต่ในสถานการณ์การแข่งขันแบบเซอร์ไววัล คุณไม่มีทางปล่อยวางความระมัดระวังลงได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

มันอาจจะมีเรื่องบางอย่างที่ผมเผลอลืมไปเนื่องจากการทำตัวเป็นสมาชิกตัวปัญหาของตัวเองในอดีต หรืออาจจะมีตัวแปรที่ไม่คาดคิดโผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหันก็เป็นได้

ผมค่อยๆ เลื่อนนิ้วแตะไปที่แอปพลิเคชันข้อความในโทรศัพท์มือถือ

ไม่ใช่ห้องแชตกับ X แต่เป็นแอปส่งข้อความธรรมดาทั่วไป

[ลูกชาย กินอิ่มนอนหลับดีไหม? พ่อคอยเอาใจช่วยลูกเสมอเลยนะ!]

[ชุนยง แม่โอเคหมดนะไม่ว่าลูกจะได้เดบิวต์หรือเปล่า แค่ทำให้เต็มที่ในสิ่งที่ลูกอยากทำก็พอ คิดถึงลูกนะจ๊ะ~]

[ถ้าได้ลายเซ็นของชเวกาอนมา ส่งไปรษณีย์ด่วนพิเศษมาให้ที่โรงเรียนพี่ด้วยนะ ถ้าลืมละก็ แกตายแน่]

[นี่ ชุนยง พวกเด็กๆ ในห้องบอกว่าเด็กฝึกค่าย AG หล่อกันมากเลย เรื่องจริงปะเนี่ย?? ถ่ายรูปส่งมาให้ดูหน่อยสิ]

“ฮะๆ…”

ผมเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว พ่อแม่ที่คอยสนับสนุนอยู่เสมอ กับพวกพี่น้องที่มักจะพูดแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการ

ใช่แล้ว นี่แหละคือสิ่งที่ผมคิดถึงมาโดยตลอด

สิ่งเหล่านี้มีค่ายิ่งกว่าเดิม ก็เพราะผมเคยสูญเสียมันไปแล้วครั้งหนึ่ง

แทนที่จะส่งข้อความตอบกลับไป ผมเปิดประตูห้องน้ำ ก้าวเดินออกไปด้านนอก แล้วตะโกนใส่เกาเยี่ยนกับโลแกนที่นอนแผ่หมดสภาพอยู่บนเตียง

“เฮ้ ไปเรียนเสริมกันได้แล้ว”

เพื่อที่จะไม่สูญเสียสิ่งล้ำค่าเหล่านั้นไปอีกเป็นครั้งที่สอง

ตลอดทางเดินไปห้องซ้อม โลแกนกับเกาเยี่ยนเอาแต่ส่งเสียงโอดครวญอย่างน่าสงสารในขณะที่ผมลากตัวพวกเขาไป

“ชุนยงฮยอง ผมเหนื่อยมากจริงๆ นะครับ เหนื่อยจนจะตายอยู่แล้วเนี่ย ขอพักสักนิดไม่ได้เหรอครับ? มันถึงเวลานอนแล้วนะ!”

“ฉันเห็นด้วยกับโลแกนนะ ชุนยงฮยอง ฉันมาเกาหลีเพื่อมาเป็นไอดอลนะ ไม่ได้มาเป็นเครื่องจักรเต้นสักหน่อย!”

“เฮ้ พูดเกินไปแล้วน่า ฉันเคยบอกให้พวกนายกลายเป็นเครื่องจักรเต้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

เมื่อได้ยินคำตอบที่ค่อนข้างเข้มงวดของผม เกาเยี่ยนก็สะดุ้งโหยงพลางเหลือบมองไปรอบๆ

“แล้วฮยองต้องการอะไรกันแน่ล่ะครับ?”

“ก็แค่… ฉันแค่อยากให้…”

พวกนายเต้นเก่งจนสามารถขยับร่างกายให้พร้อมเพรียงกันได้แม้กระทั่งตอนหลับตาก็แค่นั้นเอง…

“โลแกน ชุนยงฮยองแปลกไปแล้ว!”

“ให้ตายสิ พวกเราอาจจะต้องหนีกันจริงๆ แล้วละมั้ง…”

“—จะหนีไปไหนกัน!”

“อะไรเนี่ย!?”

ก่อนที่พวกเราจะทันรู้ตัว จีฮวาซองก็โผล่มาด้านหลังแล้วคว้าคอเสื้อของโลแกนที่กำลังพยายามจะแอบย่องหนีเอาไว้ได้ทัน

“เอ้า รีบเข้าไปข้างในกันได้แล้ว พี่จูอันกับพี่ซอบินรออยู่ข้างในแล้วนะ”

จีฮวาซองเร่งเร้าพวกเขาด้วยแววตาเป็นประกาย แววตาแบบนั้นเป็นสิ่งที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“พวกนายก็รู้ใช่ไหมว่าพวกเราเหลือเวลาอีกแค่สัปดาห์เดียวก่อนขึ้นสเตจจริง? เพราะงั้น ห้ามพลาดเด็ดขาด…”

นั่นก็คือ

“พวกเราต้องเต้นท่าทั้งหมดให้เป๊ะภายในสามวัน”

“แล้วก็ต้องเขียนเนื้อเพลงทั้งหมดให้เสร็จภายในหนึ่งสัปดาห์ด้วย”

สายตาแห่งความคลั่งไคล้เมื่อมีเป้าหมายมาบดบังจนหน้ามืดตามัว

ผมจำได้ว่าจีฮวาซองเคยมีส่วนร่วมในการเขียนเนื้อเพลงสำหรับอัลบั้มชุดที่ 2 ของพวกเรา และเขาเคยพูดประโยคนี้กับผม ก่อนที่ผมจะกลายเป็นสมาชิกตัวปัญหาที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่เต็มขั้น

“ยงยงฮยอง เวลาคือโอกาสนะครับ”

ถ้ากำหนดเส้นตายไว้สิบวัน เขาก็จะตั้งเป้าไว้ที่เจ็ดวัน ถ้าเจ็ดวัน เขาก็จะร่นเหลือสามวัน และถ้าเป็นสามวัน เขาก็จะอยากทำทุกอย่างให้เสร็จสิ้นภายในวันเดียว

ในบางแง่มุม เขากลับจริงจังและดุดันยิ่งกว่าผมในตอนนี้เสียอีก

ใบหน้าของเกาเยี่ยนและโลแกนซีดเผือดลงทันตา

ผมทำได้เพียงยืนยิ้มอยู่ข้างหลังพวกเขา

การเอาชีวิตรอดในรายการนี้มันไม่ง่ายหรอกนะ เจ้าพวกเด็กน้อย

และแล้ว ตลอดสามวัน

ตลอดสามวันเต็มๆ

จีฮวาซองก็เคี่ยวกรำสมาชิกในทีมอย่างหนักหน่วงแทบกระอักเลือด

“เกาเยี่ยน! นายจัดบล็อกกิ้งเบี้ยวอีกแล้วนะ!”

“……เข้าใจแล้ว”

“อย่าแค่เข้าใจสิ! นายต้องทำให้ได้ด้วย!”

“ขะ…เข้าใจแล้ว! กำลังทำอยู่นี่ไง!”

“โลแกนด้วย นายเอาแต่ยืดแขนแบบขี้เกียจๆ ตลอดเลย แบบนั้นใช้ไม่ได้นะ ยืดแขนให้ยาวกว่านี้สิ!”

“รับทราบครับผม!”

“พี่จูอัน พี่ทำส่วนอื่นถูกหมดแล้วนะ แต่พี่สับเท้าผิดตรงท่อนบริดจ์ของเวิร์สสองตลอดเลย เท้าซ้ายก่อน แล้วค่อยเท้าขวาครับ”

“……”

“อ้าว? ทำไมไม่ตอบล่ะครับ? หรือพี่ยังอยากเป็นเซ็นเตอร์ท่อนแดนซ์เบรกอยู่อีกเหรอ?”

“ได้ยินแล้ว! ได้ยินแล้วน่า!”

จูอันที่ถูกจีฮวาซองกดดันรีบตอบรับอย่างลนลาน ดูเหมือนเขาจะยังคงฝังใจกับภาพที่ผมเต้นต่อหน้าเขาในตอนนั้นไม่หาย

“พี่ซอบินกับพี่คิมชุนยงทำได้ดีแล้วครับ พี่ซอบินยังขาดรายละเอียดไปนิดหน่อย พี่ชุนยงช่วยดูพี่ซอบินหน่อยได้ไหมครับ? ผมต้องไปตรวจดูคนอื่นต่อด้วย!”

“อืม ถ้ามีตรงไหนยาก เดี๋ยวฉันถามชุนยงเอง”

“โอเคครับ”

ผมพยักหน้ารับพลางเหลือบมองนาฬิกา

บ่ายสองโมงแล้ว ได้เวลาลงไปที่ห้องซ้อมร้องเพื่อเจอกับเมนเทอร์มินซียอง

ผมต้องอัดเสียงสำหรับการแสดงทีม 6 คนในรอบการแข่งขันนี้หนึ่งรอบ และต้องอัดเสียงรวมของผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 18 คนอีกหนึ่งรอบ จากนั้นก็ต้องไปรับฟังคำติชมเรื่องท่าเต้นจากจินดาซลในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า

และหลังจากนั้น ก็เป็นการซ้อมอิสระต่อไปอีก

“อ่า นี่มัน… หนักหนาสาหัสจริงๆ เลยนะ”

“…จริงเหรอ? ดื่มอะไรหน่อยไหม?”

“อื้ม ขอบใจนะ ชุนยง นายยังไหวอยู่แน่นะ? ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเผาผลาญอายุขัยตัวเองอยู่เลยตอนนี้”

“อ่า ตอนนี้ฉันยังพอไหวอยู่ ขอบใจนะ”

ในขณะที่ผมคุ้นชินกับชีวิตไอดอลมาเกือบ 8 ปี แต่ดูเหมือนว่าคนอื่นๆ จะไม่ได้เป็นแบบนั้น

แม้กระทั่งซอบินที่ควรจะคุ้นเคยกับการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ก็ยังมีสีหน้าย่ำแย่

สมาชิกทุกคนต่างหอบหายใจอย่างหมดแรงภายใต้ตารางงานที่อัดแน่นจนแทบไม่มีเวลาหายใจ สภาพของพวกเขาเริ่มดูแปลกไป

“ผมรู้ว่ามันเหนื่อยนะครับ แต่พวกเราต้องเดบิวต์นะ ต้องเดบิวต์ให้ได้!”

ดูเหมือนจีฮวาซองจะไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย

ผมแอบเดาะลิ้นเบาๆ พลางครุ่นคิดในใจ

…ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป เดี๋ยวได้มีเรื่องระเบิดตู้มขึ้นมาแน่ๆ ใช่ไหมเนี่ย?