ตัวปัญหากลับมาแล้ว! - ตอนที่ 31

เรื่องทั้งหมดนี้

ต้องย้อนกลับไปเมื่อ 5 ชั่วโมงที่แล้วอย่างพอดิบพอดี

จีฮวาซองผู้กำลังตั้งอกตั้งใจแบ่งท่อนอย่างขยันขันแข็งตามแนวทางของตัวเอง ขยับแว่นตาขึ้นพลางพูดออกมาด้วยความมั่นใจ

“ฉันคิดว่าแบบนี้น่าจะโอเคแล้วล่ะ ทุกคนมาลองดูไปด้วยกันหน่อยไหม?”

มีอยู่สองเหตุผลหลักที่ทำให้จีฮวาซองรับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีม

ข้อแรก

เขาไม่อยากตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะพวกคนที่ดูไม่คุ้นหน้าคุ้นตาและไร้ประสบการณ์พวกนี้

จีฮวาซองภาคภูมิใจในความเป็นเด็กฝึกสายเลือดแท้ของค่ายเอจีเป็นอย่างมาก

การสอบผ่านการออดิชันรอบเปิดรับทั่วไปตั้งแต่อายุเพียงสิบสองปีและก้าวมาถึงจุดนี้ได้อย่างภาคภูมิ จึงไม่ใช่ความหยิ่งยโสที่ไร้เหตุผลแต่อย่างใด

ข้อที่สอง

เขาเชื่อมั่นว่าในทีมนี้ไม่มีใครสามารถแบกทีมได้อีกแล้วนอกจากตัวเขาเอง

สายตาอันลุกโชนกวาดมองเหล่าสมาชิกที่กำลังก้มหน้าตรวจดูท่อนของตัวเองด้วยความดุดัน

“เกาเยี่ยน แบบนี้ดีเลย ฉันถนัดแร็ปมากกว่าร้องเพลง เกาเยี่ยน นายรับหน้าที่แร็ปไปนะ”

“ดีเลย ฉันก็ชอบแบบนั้นเหมือนกัน ขอฉันลองซ้อมดูก่อนได้ไหม? อ่า อ่า ฮึ่ม…”

พวกชาวต่างชาติแปลกๆ แต่ก็ใจดี ทว่าแต่เดิมพวกเด็กฝึกต่างชาติก็ไม่ได้มีความกระตือรือร้นอะไรมากมายอยู่แล้ว

“อ้าว นายแบ่งท่อนให้ฉันเยอะกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย? ขอบใจนะ ฮวาซอง”

“…ฮืมม์”

เด็กฝึกอันดับที่สิบสามและอันดับที่สิบเอ็ด

ซอบิน ผู้ได้อันดับที่สิบสาม มีประสบการณ์เป็นเด็กฝึกในค่ายอื่นมาอย่างยาวนาน

ทว่าปัญหามันอยู่ที่ความสามารถเฉพาะตัวของเขาเอียงไปทางสายร้องมากเกินไป แถมยังขาดความมั่นใจในตัวเองอีกต่างหาก

ส่วนพวกฉวยโอกาสอย่างคิมจูอัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

จีฮวาซองเหลือบมองคิมจูอันที่กำลังกัดริมฝีปากก้มหน้ามองพื้น พร้อมกับแอบเบะปากใส่กล้องอย่างไม่สบอารมณ์

ไม่มีความคิดที่จะตั้งใจทำงาน แล้วก็ไม่สนใจกล้องเลยสักนิด

‘เอาแต่เกาะพี่แจฮาแล้วคอยสูบเรตติ้งไปวันๆ โคตรจะน่ารังเกียจชะมัด’

และ…

ตรงนู้น คิมชุนยง เด็กฝึกอันดับที่หกกำลังยักไหล่ตรวจดูวิดีโอท่าเต้นอยู่

บอกตามตรงว่าตอนที่จีฮวาซองเห็นคะแนนของคิมชุนยงเป็นครั้งแรก ตาของเขาแทบจะถลนออกมาเลยทีเดียว

ไม่ได้พูดเว่อร์เกินจริงเลย แต่มันเป็นเรื่องจริงล้วนๆ

[คิมชุนยง]

มินซียอง: 0 คะแนน

นาจีฮยอก: 95 คะแนน

มุนยุนฮา: 90 คะแนน

จินดาซล: 100 คะแนน

[รวม: 285 คะแนน (อันดับที่ 6)]

คะแนนที่มีทั้ง 0 คะแนนและ 100 คะแนนอยู่ร่วมกัน เป็นผลคะแนนที่ต่อให้ตั้งใจแสดงให้ได้แบบนี้ก็ยังทำได้ยากเลยด้วยซ้ำ

ถึงอย่างนั้น ตัวคิมชุนยงเองก็มีเสน่ห์ดึงดูดใจอยู่หลายด้าน

แม้จะมีความมั่นหน้าจนเกินเหตุ แต่เขากลับมีใบหน้าที่หล่อเหลาและทักษะการเต้นอันโดดเด่น ถึงขนาดที่ทำให้จินดาซลเอ่ยปากชวนเข้าทีมเต้นของตัวเองเลยทีเดียว

“อ๋อ มันดูเชยไปหน่อยเหรอครับ? พอดีคุณยายทำให้ผมน่ะครับ”

ความใจกล้าที่ไม่แสดงความประหม่าเลยสักนิดเมื่ออยู่ต่อหน้าเหล่าเมนเทอร์

ทว่าในมุมมองของจีฮวาซองแล้ว ไม่เลย

ในมุมมองของเด็กฝึกส่วนใหญ่ คิมชุนยงก็ไม่ต่างอะไรกับระเบิดเวลาดีๆ นี่เอง

ทุกคนในที่นั้นจำได้ขึ้นใจ

การตัดสินอันเฉียบขาดของมินซียอง สายตาที่ไม่ชอบใจที่มองไปยังคิมชุนยง รวมถึงท่าทีที่เธอจ้องเขม็งใส่จินดาซลที่ประกาศว่าจะให้คะแนนคิมชุนยงสูงๆ

มีคนอื่นที่ดึงดูดความสนใจไปหมดแล้ว เด็กฝึกที่โดนรุ่นพี่มินซียองจากค่ายเดียวกันเพ่งเล็งเนี่ยนะ?

“หมอนั่นก็แค่เหยื่อล่อเรียกกระแสเท่านั้นแหละ ก็แค่เหยื่อล่อ เพราะงั้นพี่แจฮากับหลิวเหว่ยถึงไม่ยอมเลือกไงล่ะ”

จีฮวาซองจ้องมองเขาเงียบๆ พลางส่ายหัว

ดังนั้น ข้อสรุปก็คือไม่มีใครในทีมนี้เหมาะสมไปกว่าจีฮวาซองอีกแล้ว

“ฉันต้องทำมันให้ได้ ไม่ว่าจะต้องโดดเด่นออกมาคนเดียว หรือต้องแบกไอ้พวกขี้แพ้พวกนี้ไป ฉันก็ต้องเป็นเซ็นเตอร์ให้ได้”

เมื่อคิดได้ดังนั้น จีฮวาซองจึงลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนออกมาเสียงดัง

“เอาล่ะ ก่อนที่พวกเราจะไปห้องอัดเสียง ลองมาซ้อมท่าเต้นกันหน่อยดีไหม? เดี๋ยวฉันสอนท่าเต้นให้…”

“เดี๋ยวสิ ฉันมีเรื่องจะพูดหน่อย”

เสียงของคนที่ไม่ค่อยอยากจะได้ยินเท่าไรนักรั้งข้อเท้าของจีฮวาซองเอาไว้

จีฮวาซองพยายามข่มเส้นเลือดที่กำลังจะปูดโปนตรงหน้าผาก แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสดใส

“ฮ่าๆ จูอัน มีอะไรเหรอ?”

“ทำไมคิมชุน… ไม่สิ เอ่อ… นายจะยกตำแหน่งเซ็นเตอร์ท่อนแดนซ์เบรกให้คนอื่นดื้อๆ โดยที่ไม่มีการแข่งกันก่อนแบบนี้เลยเหรอ?”

ในที่สุดคิมจูอันก็เพิ่งตระหนักได้ถึงความจำเป็นในการรักษาภาพลักษณ์หน้ากล้อง เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดและฉีกยิ้มสดใส

ทว่าแววตาของเขากลับลุกโชนไปด้วยความริษยาและความโกรธแค้น

‘ถ้าคิมชุนยงทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกันนั่นแหละ!’

“ตำแหน่งเซ็นเตอร์ท่อนแดนซ์เบรกมันเป็นตำแหน่งที่ได้รับความสนใจมากเลยไม่ใช่เหรอ? พวกนายไม่มีความทะเยอทะยานกันบ้างเลยหรือไง? นี่มันรายการเซอร์ไววัลนะ”

“แต่นายไม่พูดถึงเรื่องท่อนร้องสักคำจนถึงตอนนี้ พอทุกอย่างตัดสินเสร็จหมดแล้ว จู่ๆ ก็จะมาหาเรื่องงั้นเหรอ? ล้อกันเล่นหรือไง?”