ตัวปัญหากลับมาแล้ว! - ตอนที่ 29

“นี่ ฉันจะตั้งใจทำให้เต็มที่จริงๆ นะ คราวนี้พอเห็นอันดับของตัวเองแล้วรู้สึกช็อกอยู่เหมือนกัน แต่ว่า…”

ซอบินที่กำลังคุยกับผมอยู่ส่งสายตากังวลเล็กน้อยมองข้ามไหล่ผมไป เมื่อมองตามสายตาของเขาไปตามธรรมชาติ ผมก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงประหลาดใจออกมา

“หงุดหงิดชะมัด น่ารำคาญจริงๆ เลยโว้ย…”

คิมจูอัน เด็กฝึกอันดับที่สิบเอ็ดซึ่งสภาพจิตใจพังยับเยินไปเรียบร้อยแล้ว และเป็นคนที่ไม่ถูกชะตากับผม แถมยังได้มาอยู่ทีมเดียวกับจีฮวาซอง กำลังนั่งกอดเข่าบ่นพึมพำคนเดียวอยู่ตรงนั้น

ผมเองก็แปลกใจเหมือนกัน

ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจีฮวาซองต่างหากที่เลือกคิมจูอันเข้ามา

เอาเถอะ ถ้าจะพยายามหาเหตุผลมารองรับล่ะก็…

อาจเป็นเพราะเดิมทีผมอยู่อันดับที่สิบ แต่คราวนี้กลับได้อันดับที่หก จนทำให้อันดับเกิดการสลับสับเปลี่ยนไปเล็กน้อย คิมจูอันที่มาจากค่ายเดียวกันซึ่งเดิมทีควรจะได้อันดับที่เจ็ดจึงถูกดันร่วงลงไปอยู่อันดับที่สิบเอ็ดเมื่อเทียบกัน และนั่นคงเป็นเหตุผลที่จีฮวาซอง ซึ่งเหลือตัวเลือกไม่มากนัก จำใจต้องเลือกคิมจูอันเข้ามา

“ให้ตายสิ เฮ้อ… ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลยสักอย่าง…”

“เอ่อ… ขืนนายยังเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันอาจจะไม่ค่อยดีนะ”

เสียงบ่นอย่างหัวเสียของคิมจูอันกับเสียงครางกระอักกระอ่วนของซอบิน ทำให้ผมต้องส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ

เมื่อก่อนผมอาจจะคอยให้คำแนะนำได้เพราะเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขลำบากมาด้วยกันในค่ายควินซ์เอนเตอร์เทนเมนต์ แต่ในตอนนี้ที่พวกเรากลายมาเป็นคู่แข่งกันแล้ว…

มันไม่มีความจำเป็นที่ผมจะต้องไปคอยโอ๋คิมจูอันอีกต่อไป

“บิน รอตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ”

“อ๊ะ อ๋อ ได้สิ”

ผมพยักหน้าให้ซอบินแล้วเดินตรงเข้าไปหาคิมจูอัน ผมยกแขนขึ้นพาดไหล่เขาพร้อมกับตะโกนเสียงดังฟังชัดพอที่จะให้กล้องบันทึกเสียงได้อย่างชัดเจน

“เฮ้ คิมจูอัน นายเป็นอะไรไปน่ะ? หิวข้าวเหรอ? พวกเราออกไปหาอะไรกินอย่างพวกรามยอนกันดีไหม?”

“…นายพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย?”

คิมจูอันหันมามองผมราวกับเห็นผี ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะออกมาอย่างเปิดเผย

นี่หมอนี่รู้ตัวหรือเปล่าว่ากล้องกำลังถ่ายอยู่?

ผมโน้มศีรษะลงไปกระซิบข้างหูคิมจูอันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“อย่ามาทำตัวบ่นงึมงำไร้สาระออกอากาศให้โดนด่าเลยน่า ตั้งใจทำผลงานออกมาให้ดีเถอะ เข้าใจไหม?”

“—!”

คิมจูอันสะดุ้งตกใจรีบสะบัดตัวหลุดจากพันธนาการของผมทันที

“นึก…นาย เป็นบ้าอะไรไปเนี่ย? ทำไมจู่ๆ ถึง…”

จะให้ฉันไปคุยกับจีฮวาซองไหมล่ะ?

คิมจูอันทำปากยื่นทันที

บอกตามตรงว่าผมทึ่งในความหัวไวของคิมจูอันอยู่เหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าจะเก็ตมุกนี้ได้เร็วขนาดนี้

‘พี่ครับ แทนที่จะมานั่งเมาแล้วร้องไห้ฟูมฟายออกอากาศจนโดนชาวเน็ตด่า พี่ไม่ถอนตัวออกไปเลยดีกว่าเหรอครับ?’

ผมพูดเลียนแบบจีฮวาซองที่เลือกผมในครั้งนี้ แน่นอนว่าในตอนนั้นสภาพของผมมันเกินเยียวยายิ่งกว่าคิมจูอันในตอนนี้เสียอีก

เพราะถึงขนาดขึ้นไปอ้วกบนเวทีระหว่างท่อนแดนซ์เบรกเลยนี่นา

…เอาเป็นว่า ในเมื่อผมไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ใช้ภาษากายส่งสัญญาณเตือนไปแล้ว คิมจูอันก็น่าจะเริ่มดึงสติตัวเองกลับมาได้บ้าง

“นายจะทำลายภาพลักษณ์ตัวเองก็เรื่องของนายเถอะ แต่อย่ามาทำตัวเป็นภาระให้ทีมเดือดร้อนก็พอ”

“……”

เมื่อผมพูดจบประโยคพร้อมกับตบไหล่เขาเบาๆ ประตูห้องซ้อมก็เปิดผางออกพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามา

“ฮวาซองของทุกคนกลับมาแล้วครับ!”

ชายหนุ่มที่สูงที่สุดในบรรดาผู้เข้าแข่งขัน ใบหน้าขาวผ่องและเรือนผมสีบลอนด์ปลิวไหวอย่างอิสระอยู่เหนือแววตาเป็นประกายที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

จีฮวาซองสวมแว่นตากรอบกระที่ไม่รู้ว่าไปหามาจากไหน

“เอาล่ะ เอาล่ะ ทุกคนรับกระดาษเนื้อเพลงไปคนละแผ่นนะ แล้วก็หยิบแท็บเล็ตไปดูท่าเต้นด้วย อ๋อ แล้วก็หยิบเครื่องดื่มที่ฉันซื้อมาไปด้วยนะ”

จีฮวาซองยื่นของสารพัดสิ่งให้สมาชิกในทีม พร้อมกับสร้างบรรยากาศให้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาด้วยการส่งเสียงเจื้อยแจ้ว

คิมจูอันมีสีหน้างุนงงและสับสนอย่างเห็นได้ชัด

ปกติหมอนี่เป็นคนนิสัยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

สีหน้าของเขาบอกชัดเจนแบบนั้นเลย

แต่ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่คิมจูอันมองข้ามไป นั่นก็คือจีฮวาซองฉลาดเป็นกรด ไม่เหมือนกับตัวเขาเอง

“ฉันจะเปิดวิดีโอให้ดูเดี๋ยวนี้เลยนะ! พวกเรามีเวลาเตรียมตัวสำหรับสเตจนี้ไม่มากเท่าไร เพราะงั้นตั้งใจดูกันหน่อยนะ เข้าใจไหม?”

คนที่รู้ดีว่าเวลาไหนควรจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแบบไหน คนที่ไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากในสถานการณ์ที่ไม่จำเป็น และคนที่พร้อมจะโอบรับความปั่นป่วนวุ่นวายระดับนรกได้อย่างหน้าตาเฉย

คนคนนั้นก็คือจีฮวาซองนั่นเอง